U Evropi se nalazi najmnogobrojnije životinjsko društvo - superkolonija koja se proteže 6.000 km

Tri istraživača sa Univerziteta u Lozani izvijestila su da se jedna mreža argentinskih mravinjaka proteže najmanje 6.000 kilometara duž mediteranske i atlantske obale južne Evrope. Tatiana Giraud, Jes S. Pedersen i Laurent Keller su u svom istraživanju dokumentovali glavnu superkoloniju od miliona mravinjaka i milijardi radnika - kooperativnu jedinicu koju su opisali kao zapanjujuću po veličini.

Ono što čini evropsku superkoloniju tako neobičnom nije samo njena veličina - to je mir. U svojoj rodnoj Južnoj Americi, argentinski mravi se ponašaju kao i većina mrava: susjedne kolonije se bore, a kolonija ostaje mala, reda veličine od nekoliko metara do nekoliko kilometara u prečniku.

Bez agresivnosti

Evropska superkolonija je drugačija. Radnici izvučeni iz gnijezda udaljenih stotinama kilometara, bez ikakvog zajedničkog nedavnog porijekla o kojem bi se moglo govoriti, sastaju se i razmjenjuju hranu umjesto da se međusobno rastrgnu.

Tim iz Lausanne je to utvrdio prikupljanjem mrava s lokacija duž obale i "organizovanjem susreta među njima". Radnici iz iste superkolonije nisu pokazivali agresiju jedni prema drugima, čak ni kada su bili razdvojeni ogromnim udaljenostima i genetskom diferencijacijom između mjesta uzorkovanja. Međutim, miješanje radnika iz dvije različite superkolonije rezultovalo je smrtonosnim ishodom. Primirje se drži unutar mreže i naglo se zaustavlja na njenom rubu.

Evropsko otkriće postavlja pitanje koje zvuči filozofski, ali se ispostavilo da je biološke prirode: u kom trenutku prostrana mreža kooperativnih jedinki prestaje biti populacija i postaje jedinstveno društvo? Biolog Mark Moffett se bavio tim pitanjem. Njegov odgovor se zasniva na rastu. Moffett je u svome naučnom radu napisao da je „ova sposobnost neograničenog rasta ključna karakteristika superkolonija“. Normalna kolonija mrava ima ograničenje; superkolonija ga nema.

Ta sposobnost za u suštini neograničenu skalu pojavljuje se samo kod nekoliko vrsta mrava i kod jednog drugog bića: čovjeka. Upravo to poređenje daje evropskoj superkoloniji pravo da bude drugo najveće kooperativno društvo na planeti. Tim iz Lausanne već je posegnuo za sličnim jezikom, opisujući mrežu kao onu koja „efektivno formira najveću kooperativnu jedinicu ikada zabilježenu“.

Najmnogobrojnije životinjsko društvo

I postajalo je još veće. Kasnija studija pratila je veze izvan Evrope. Bihevioralni testovi i hemijske analize pokazali su da se najveće evropske, kalifornijske i japanske superkolonije prepoznaju kao članovi gnijezda, povezujući ih u jedno interkontinentalno društvo. Ellen Van Wilgenburg, Candice Torres i Neil Tsutsui zaključili su da je interkontinentalna mreža „najmnogobrojnije poznato životinjsko društvo“.

Superkolonija nije nastala inženjeringom. Ona je nusprodukt ljudskog transporta, koji je prenio južnoameričkog mrava širom svijeta i, prema radnoj hipotezi, suzio njegov sistem prepoznavanja na jedan zajednički signal negdje usput.

U svom matičnom području ista vrsta ostaje mala i svađalačka. Dovedena u Evropu nakon što su stari granični sporovi izbrisani, nastavila je raditi jedinu stvar koju mravi dobro rade - sarađivati i jednostavno nikada nije ostala bez srodnika s kojima bi sarađivala.

Zašto je mir toliko raširen nije u potpunosti shvaćeno. Isti tim koji je mapirao interkontinentalnu mrežu bio je iskren u vezi s tim jazom, napominjući da je upornost globalne superkolonije izgledala kao očigledna evolucijska stagnacija - iznenađujuće jer se uvedene populacije često brzo razvijaju.

┈➤ Program N1 televizije možete pratiti UŽIVO na ovom linku kao i putem aplikacija za Android /iPhone/iPad